* Art Horizon of Suchart Sawasdsri * โลกศิลปะของ สุชาติ สวัสดิ์ศรี

บล็อกนี้แฟนคลับสร้างเป็นเกียรติแก่คุณ สุชาติ สวัสดิ์ศรี – ผู้ทรงคุณวุฒิทางวรรณกรรมแห่งตำนานโลกหนังสือและช่อการะเกด

Archive for the category “ศรีดาวเรือง”

บางตอนจากนิยายสั้น”เด็กบินได้”

เด็กดี ?
เพราะเป็นเด็กจึงเจ็บปวด
เด็กบิน

บางตอนจากนิยายสั้น”เด็กบินได้”
โดย “ศรีดาวเรือง”
พิมพ์ครั้งแรก : สำนักพิมพ์กำแพง พ.ศ.2532
………………………..

“เล่นอะไรดี กูว่าเล่นเกมคนกันดีมั้ย ? ”
“เออ..ดี กูเล่นด้วย”
“กูด้วย”
…………………………
คนอะไร
คนไท
ไทอะไร
ไทกอ
กออะไร
กอไก่
ไก่อะไร
ไก่ฟ้า
ฟ้าอะไร
ฟ้าแลบ
แลบอะไร
แลบลิ้น
ลิ้นอะไร
ลิ้นชัก
ชักอะไร
ชักว่าว
ว่าวอะไร
ว่าวจุลา
จุลาอะไร
จุลาลงกลอน
กลอนอะไร
กลอนประตู
ประตูอะไร
ประตุบ้าน
บ้านอะไร
บ้านคน
คนอะไร
คนไท
ไทอะไร
ไทกอ
……………

Advertisements

บรรพสตรี – รวมเรื่องสั้นของศรีดาวเรือง

บรรพสตรี – รวมเรื่องสั้นของศรีดาวเรือง
สำนักพิมพ์สามัญชน
พิมพ์จำนวน 1.000 เล่มเท่านั้น

บรรพ

กลอนเปล่าชิ้นที่ 16 โดย ศรีดาวเรือง

กลอนเปล่าชิ้นที่ 16 ที่เขียนเมื่อ 27 ปีก่อน
โดย ศรีดาวเรือง

ศรีด  1

ก่อนลา
ศรีดาวเรือง

อายุ
ยืนยาว
อายุ
สั้นนัก
พลัง
แตกต่าง
ก่อนลา
ทั้งสอง
ต่อสู้
พอกัน

ล้าแรง
โรยใจ
อย่างไร
ก่อนลา
ทั้งสอง
วิงวอน
ร้องขอ
พักผ่อน
ก่อนลา

จากกัน

พิมพ์ครั้งแรก : นิตยสาร “ถนนหนังสือ” รายเดือน
ฉบับเดือนธันวาคม พ.ศ.2530
เรืองเดช จันทรคีรี บรรณาธิการ

หมายเหตุ :ถาพถ่าย โดย จิรภัทร อังศุมาลี
บ้านหนังสือในความทรงจำที่ทุ่งสีกัน ดอนเมือง พ.ศ.2530

กล้วย โดย ศรีดาวเรือง

กล้วย
“ศรีดาวเรือง”
งานเขียนแบบ”กลอนเปล่า” หรือ “เรื่องสั้น-สั้น” ชิ้นแรก เมื่อ 39 ปีก่อน

ศรี2

ฉันนอนหลับไปในยามอาทิตย์กล้า ก่อนหลับฉันอ่านความเงียบในใจ ในความหลับใหลฉันฝันไปว่าต้องไปพบคนในเมือง

ฉันรอคนที่นัดอยู่นานจึงได้พบ เขาชวนฉันออกไปจากเมือง เราเดินไปบนถนนใหญ่ ถนนที่แทรกตัวอยู่กลางป่าลึก นานๆ จะเห็นรถเก๋งคันสวยผ่านมา เขาโบกมือให้คนในรถ

แต่ฉันกลัว กลัวคนจะเห็น กลัวจะมีคนนำฉันกลับไป

เราเดินคุยกันอย่างมีความสุข ดูเหมือนเขาจะมีของกินอยู่ในมือ – กล้วย เขาแบ่งกล้วยให้ฉันกิน เขายังมีกล้วยอยู่ในย่ามอีก มันดูคล้ายกล้วยปิ้งที่เคี้ยวและคายออกมา เขาควักออกมาป้อนฉัน เรากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เราเดินประคองกันไป เขาโอบกอดฉันอย่างถนอม ฉันโอบกอดเขาอย่างรักใคร่ ธรรมชาติในป่าน่าตื่นใจ ฉันเห็นกาหลงต้นโตใหญ่ใบเหมือนส้มเปรี้ยว ดอกสีขาว ขาวเด่น

แปลกนักที่ในความฝันมีแต่ดอกไม้สีขาว

ในป่า เราพบสาวชาวบ้านคนหนึ่ง เธอกำลังอาบน้ำ และพูดกับเขาว่า

“พี่จ๋า ถ้าฉันลืมความจน พี่จงนำคนหนุ่มสาวมารวมกัน”

ฉันนิ่งและเงียบฟัง

เมื่อตื่น ฉันช่วยซักเสื้อสีดำขาวให้เขา ฉันบอกเขาว่า

“ถ้าน้ำไม่ค่อยใสเสื้อคุณจะดำ”

เขาตอบว่า “ช่างเถอะ..มันเก่าจวนจะขาดแล้ว”

แต่ฉันรู้ ฉันรู้ว่า เสื้อตัวนี้ยังใหม่และราคาแพง มันเหมือนความจนในหมู่บ้านของฉันที่จากมา

หมายเหตุจากผู้เขียน : งานเขียนชิ้นแรกที่ฉันเขียนไปตามความฝัน เป็นความฝันที่นึกขึ้นมาได้เบลอๆ ช่วงเมื่อประมาณ ปี พ.ศ.2517 และเมื่อคนอยู่ใกล้ตื่นขึ้นมาพบในเช้าวันหนึ่ง เขาก็บอกว่าฉันเขียนหนังสือได้ นี่แหละรู้หรือเปล่าที่บางคนเขาเรียกว่า กลอนเปล่า บางทีก็เรียกว่า เรื่องสั้น-สั้น แต่ฉันยืนงง ไม่เข้าใจอะไรเลย อะไรคือกลอนเปล่า อะไรคือเรื่องสั้น-สั้น คนใกล้ตัวเอาไปอ่านแก้ไขภาษาให้บ้าง ตอนที่เขียนบนหน้ากระดาษสมุดฉีกนั้น ฉันเขียนโดยไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น และไม่มีชื่อเรื่อง เขียนไปเพราะคิดถึงบ้านนอกที่จากมา ที่นั่นเป็นชุมชนทำกล้วยตากขาย คนอยู่ใกล้ตั้ก็เลยตั้งชื่อเรื่องให้ว่า “กล้วย” และชมว่า “ใช้ได้ น่าจะส่งไปให้ที่ไหนสักแห่งนะ” และเขาก็แนะนำให้ส่งไปที่นิตยสาร “ปุถุชน “รายเดือน ที่มีคุณวินัย อุกฤษณ์ เป็นบรรณาธิการ ด้วยเหตุผลว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อยฉันเคยส่งเรื่องสั้นชื่อ “ชายผ้าเหลือง” และ”พ่อ”ไปที่นี่แล้ว ดังนั้นจะได้ใช้นามปากกาว่า ”ศรีดาวเรือง”ไปพร้อมกัน

งานเขียนเรื่อง”กล้วย”ในนามปากกา”ศรีดาวเรือง”ได้รับการพิมพ์ครั้งแรกที่นิตยสาร “ปุถุชน” ฉบับประจำเดือนมิถุนายน พ.ศ.2518 และนับเป็นงานเขียนแบบเรื่องสั้น-สั้น เรื่องแรก หรือที่คนใกล้ตัวเคยเรียกให้ฉันได้ยินเป็นครั้งแรกในชีวิตว่า “กลอนเปล่า”

กลอนเปล่าคืออะไร ฉันก็ยังไม่เข้าใจจนทุกวันนี้ แต่ฉันก็ได้เขียนอะไรๆแบบที่ไม่ต้องมีสัมผัสไว้อีกจำนวนมากกว่า 50 ชิ้น ซึ่งยังไม่ได้นำไปรวมพิมพ์เป็นเล่ม

“กล้วย” คืองานเขียนชิ้นแรกในลักษณะนี้ เขียนไปแล้วก็เหมือนยังไม่ค่อยกระจ่างมาจนบัดนี้ว่ามันคืออะไร แต่คนใกล้ตัวก็ให้กำลังใจว่า “ใช้ได้ เขียนหนังสือเป็นนี่ เขียนต่อไปอีกนะ..”

งานเขียนที่ถูกเรียกให้ได้ยินเป็นครั้งแรกว่า”กลอนเปล่า” หรือเรื่องสั้น-สั้น ชิ้นนี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันผ่านเวลามาแล้ว 39 ปี

บทเพลง บทกวนแม่ โดย ศรีดาวเรือง

บทเพลง
บทกวนแม่
เนื้อร้องและทำนองโดย “ศรีดาวเรือง”

ศรี

แม่จ๋า โอ๋หนูหน่อย
แล้วเดี๋ยวค่อย ทำงานใหม่หนา
แม่ละจากกะละมังซักผ้า
แม่ละจากกะละมังซักผ้า
แล้วหันมา โอ๋ลูกไว้เอย

ลูกจ๋า เดี๋ยวแม่โอ๋ใหม่
อย่าเพิ่งกวนใจ แม่อีกเลยหนา
ลูกเกาะกะละมังซักผ้า
ลูกเกาะกะละมังซักผ้า
แล้วลอยหน้า ว่าหนูรักแม่เอย

ลูกเอ๋ย โอ้ลูกของแม่
เจ้าอย่างอแง แต่จงดูเฉยเฉย
แม่บอกยังไงทรามเชย
แม่บอกยังไงทรามเชย
พุทโธ่ลูกเอ๋ย อย่าเพิ่งซุกซน

แม่จ๋า เดี๋ยวค่อยทำงานใหม่
กอดหนูไว้ กับอกอีกสักหน
แม่บอกให้หนูอดทน
แม่บอกให้หนูอดทน

ถ้าขืนร้องอีกหน เป็นโดนแน่เลย
ถ้าขืนร้องอีกหน เป็นโดนแน่เลย..มา……นี่ !

หมายเหตุ : แต่งและขับร้องเล่นในบ้าน เมื่อ พ.ศ.2526 ลูกชายอายุ 4 ขวบ
พิมพ์ครั้งแรก : มติชนสุดสัปดาห์ ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒๑๔๓ (๓/๑๗๖) วันที่ ๑๕ มกราคม ๒๕๒๗

บทเพลง ซ่อนกลิ่น โดย “ศรีดาวเรือง”

บทเพลง
ซ่อนกลิ่น
“ทำนองและเนื้อร้อง โดย “ศรีดาวเรือง”
แด่-การต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมของ”พลังหญิง”

10500547_1449487135327793_4849758312282057338_n


ดอกซ่อนกลิ่นเอย ทรามเชยเกิดมา
ไร้วาสนา ด้อยค่ากว่าใคร
เกิดมาทั้งที มาลีร่วงไป
กลิ่นหอมกำจาย โรยคาแจกัน
เจ้าไม่มีใคร หมายใจผูกพัน
เช่นดังของขวัญ มอบให้แก่ใคร

ดอกซ่อนกลิ่นเอย สวยเอยไฉไล
สีเขียวเรียวปลาย ดูอ่อนไหวแรงลม
เจ้าสวยเหมาะสม ช่อดอกชูไกล
เจ้าแข็งและสูง จึงชักจูงใฝ่ใจ
ได้มองเห็นใกล้ไกล รอบกายตัวตน
ได้เห็นเหล่านารี ชีพพลีอับจน
กลางแดดและฝน ก็..ดิ้นรนกันไป

ดอกซ่อนกลิ่นเอย หอมเอยยวนใจ
เมื่อถึงครากล้าได้ จากไร่สวนและนา
ครอบครัวพึ่งพา แรงงานสตรี
เจ้าคือสีขาว ของเรานารี
ควรหรือใครที่ มาเหยียบย่ำ ให้ต่ำใจ

ดอกซ่อนกลิ่นเอย ลุกเงยเดินไป
ฝ่าดงฝันร้าย สู่เป้าหมายเถิดนา
จากดงป่าช้า มาสู่ป่าโรงงาน

หมายเหตุ : เขียนเมื่อ พ.ศ.2526

พิมพ์ครั้งแรก : มติชนสุดสัปดาห์ ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒๓๖๐ : ๑๙ สิงหาคม ๒๕๒๗

บทกลอนแปล ‘เพื่อน’

บทกลอนแปล
เพื่อน
“ศรีดาวเรือง” แปล

10516625_1447132292229944_6830591410620713018_n

The world is wide
And have beautiful way to go
I want you to know
That I’ll always be your friend

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่
หนทางไปก็งดงาม
อยากให้เธอรู้ความ
ว่าฉันนั้นเป็นเพื่อนเธอ

พิมพ์ครั้งแรก นิตยสาร ลลนา รายปักษ์
ปีที่ ๑๗ ฉบับที่ ๓๘๖ ปักษ์หลัง มกราคม พ.ศ.๒๕๓๒
หมายเหตุ : ข้อความภาษาอังกฤษที่เป็นบทกลอนปรากฏอยู่บนปกหลังของสมุดแบบฝึกหัดนักเรียนชั้นประถมเมื่อประมาณ พ.ศ.2525 ที่ซื้อมาจากร้านเครื่องเขียนทั่วไป

บทเพลง “มัน”

10437680_1446002645676242_4928515659618306114_n

บทเพลง

“มัน”
คำร้องและทำนอง โดย “ศรีดาวเรือง”

“มัน”เอาเวลาของฉันไปพล่า
มันเอา “เวลา”ของฉันไปผลาญ
มันบอกแก่ฉันไว้ ตั้งแต่วันวาร
มันจะประหาร หากฉันไม่ให้ “เวลา”

“มัน”คือผู้ใด ที่ไหนกันเล่า
หน้าตาแสนเศร้า แต่ใส่หน้ากากจอมมาร
ชอบดึง ชอบทึ้ง เที่ยวระ เที่ยวราญ
ผู้ใดยืนกราน เจ้าจอมมาร ย่อมไม่พอใจ

“มัน”คือผู้ใด ที่ไหนกันแน่
ค้นตามจะแก้ แต่ไม่เจอใคร
ภาพที่ฉันเห็น กลับเป็นเพียง “ใจ”
ติดตามตัวไป ตั้งแต่เช้าจรดเช้าด้วยกัน

หมายเหตุ : แต่งคำร้องเมื่อ พ.ศ.2535 ร้องกันเล่นในครอบครัว ไม่เคยเผยแพร่
พิมพ์ครั้งแรก : นิตยสาร “ไรเตอร์”รายเดือน ปีที่ 2 ฉบับที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2537 : ขจรฤทธิ์ รักษา บรรณาธิการ

ศรีดาวเรือง นักเขียนรางวัลศรีบูรพา 2557

ติดตามชมวิดีโอได้ที่ลิ้งค์นี้ (นาทีที่ 9.15) เจ้าของรางวัลศรีบูรพาคนที่ 26 นักเขียนหญิง “ศรีดาวเรือง”

ภาพจากงานประกาศรางวัลศรีบูรพา

ศรีดาวเรือง นักเขียนรางวัลศรีบูรพาคนล่าสุด

ภาพจากข่าวช่องไทยพีบีเอส

P1000649

P1000634

สุชาติ สวัสดิ์ศรี และ ส. ศิวรักษ์ เป็นกำลังใจให้คุณศรีดาวเรืองในงานมอบรางวัลศรีบูรพา

P1000635

P1000640

P1000644

ข่าวศรีดาวเรืองได้รับรางวัลศรีบูรพาปี 2557 ในรายการเรื่องเล่าเช้านี้

ข่าวคุณศรีดาวเรืองได้รับรางวัลศรีบูรพาปี 2557 ในรายการเรื่องเล่าเช้านี้ เล่าโดย สรยุทธ สุทัศนะจินดา

Post Navigation